Uit het notitieblokOver schrijven
Hoe ontstaat een show?
Mensen vragen mij weleens hoe ik een show schrijf. Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik iedere ochtend netjes achter mijn bureau ga zitten, laptop open, koffie erbij en vervolgens uren geconcentreerd aan een voorstelling werk. Klinkt professioneel. Is alleen niet helemaal waar.
Ik schrijf veel, maar meestal begint het met kleine dingen. Een steekwoord in mijn notities, een halve zin die iemand zegt, een rare reactie of een situatie waarvan ik meteen voel: hier zit iets in. Mijn laptop ligt daarom bijna altijd in de auto en in de wijk staat mijn notitieblok standaard vrij. En geloof mij, hij krijgt genoeg passjes.
Thuis staat de scanner ook altijd aan om signalen op te vangen die misschien ooit in een show terechtkomen. Niet letterlijk natuurlijk, voor mijn familie die dit leest. Rustig. Maar ik luister, kijk en onthoud. Op familiebezoek wordt gesproken, gevraagd en vooral veel gediscussieerd. Soms is één blik, één opmerking of een discussie over helemaal niets al genoeg om ergens iets in mijn hoofd aan te zetten.
Hetzelfde gebeurt buiten de deur. Een gesprek met iemand van een organisatie kan potentieel materiaal zijn. Een kassamedewerker, een slager, iemand op straat of gewoon iemand die mij iets vertelt. Soms krijg ik tijdens zo’n gesprek ineens de vraag: “Jawad, dit wat we nu bespreken komt toch niet terug in één van je shows?”
“Dat zou zomaar ineens kunnen.”
Het standaard antwoord
Je ziet iemand daarna direct in zijn hoofd teruggaan naar alles wat hij de afgelopen tien minuten heeft gezegd. Sommige kassamedewerkers en slagers zijn inmiddels zelfs extra op hun hoede als ik binnenkom. Ze weten dat één verkeerde zin zomaar voer kan zijn.
Maar gelukkig voelt iedereen zich veilig bij mij. Het gaat me namelijk nooit om iemand persoonlijk belachelijk te maken. Ik zoek juist naar de herkenning in een situatie. Familie, opvoeding, cultuur, misverstanden en al die kleine dingen die wij allemaal doen, terwijl we denken dat ze alleen bij ons thuis gebeuren. Daar zit voor mij de humor.
Daarna begint natuurlijk pas het echte werk. Al die losse observaties moeten uiteindelijk één verhaal worden. Schrijven, schrappen, opnieuw proberen en vooral kijken wat op een podium wel of niet werkt. Soms heb ik meerdere volle pagina’s geschreven en dan krijg ik ineens een ingeving van: “Nee man, skot dat.” En dan gaat alles de prullenbak in. En weer door.
Dus hoe ontstaat een show? Eigenlijk overal. Thuis, op straat, bij familie, in de wijk, tijdens een gesprek en blijkbaar ook gewoon bij de slager.
Het proces · In beeld
Dus als ik ineens heel aandachtig naar je luister… dat zou zomaar ineens kunnen.
2026 · 2027
